Een nieuwe collega

Rik heeft een nieuwe collega.
Dat wil zeggen: officieel was zij al 2 maanden zijn collega.
In de praktijk moest Rik daar nog een beetje aan wennen.
Ze heette Tirana.
Of… Tiranda.
Of Tirana met een dubbele n.
Rik wist het niet precies meer.
Hij had haar naam tijdens de eerste kennismaking drie keer gehoord en daarna nog twee keer herhaald in zijn hoofd.
Dat hielp.
Niet.
‘Goedemorgen, Tiranda.’
‘Tirana.’
‘Ja. Dat bedoel ik.’
Dat bedoelde Rik inderdaad.
Meestal.
Tirana was de nieuwe salesmanager. En zoals Rik inmiddels had begrepen, was zij iemand die graag wist waar ze aan toe was.
Dat was op zich een mooie eigenschap.
Voor een salesmanager dan.
Twee weken geleden had Tirana een vacature bij Rik neergelegd voor een sales support medewerker.
‘Ik heb iemand nodig die mij gaat ondersteunen,’ had ze gezegd.
‘Komt goed,’ had Rik geantwoord.
Dat was een van Riks sterkere kwaliteiten.
Hij kon mensen uitstekend geruststellen.
Ook als hij nog geen idee had hoe hij het ging oplossen.
Maar twee weken later was er nog steeds geen kandidaat.
Sterker nog: er was nog geen update.
En daar begon het probleem.
Tirana kwam namelijk iedere ochtend even langs.
Niet omdat ze koffie wilde.
Niet omdat ze Rik aardig vond.
En zeker niet omdat ze toevallig langs zijn bureau liep.
Ze kwam controleren.
‘En?’
Rik keek op van zijn scherm.
‘En wat?’
Tirana keek hem aan.
‘De vacature.’
‘O ja.’
‘Hoe staat het ermee?’
‘Goed.’
‘Wat betekent goed?’
Rik dacht even na.
‘Dat er beweging in zit.’
Tirana kneep haar ogen een beetje dicht.
‘Welke beweging?’
Dat was een lastige.
‘Nou… recruitmentbeweging.’
‘Rik.’
‘Ja?’
‘Heb je kandidaten?’
‘Nog niet.’
‘Heb je iemand gesproken?’
‘Nog niet.’
‘Heb je actief gezocht?’
‘Zeker.’
‘Waar?’
Rik keek naar zijn scherm.
Dat was een uitstekende vraag.
Vooral omdat hij op dat moment eigenlijk naar een nieuwsbericht over de nieuwste elektrische auto’s zat te kijken.
‘In de markt.’
‘Welke markt?’
‘De arbeidsmarkt.’
Tirana draaide zich om en liep weg.
‘Morgen weer.’
En zo werd de ochtendcontrole een vast onderdeel van Riks werkdag.
Dag één: Tirana was redelijk vriendelijk.
Dag twee: iets minder.
Dag drie: zichtbaar geïrriteerd.
Dag vier: ze zette haar tas wat harder op Riks bureau.
Dag vijf: Rik begon zich af te vragen of het verstandig was om haar überhaupt nog koffie aan te bieden.
Tirana had namelijk een vrij directe communicatiestijl.
Volgens Rik.
Volgens Tirana heette dat gewoon duidelijk zijn.
‘Ik heb het idee dat jij mijn vacature niet belangrijk vindt.’
‘Jawel.’
‘Dat blijkt niet uit je acties.’
‘Dat is een interpretatie.’
‘Nee. Dat is een constatering.’
Rik zweeg.
Hij had inmiddels geleerd dat sommige gesprekken beter eindigen voordat ze beginnen.
Tirana had haar oordeel over Rik trouwens al vrij snel gevormd.
In haar hoofd was Rik inmiddels iemand die:
te weinig tempo maakte,
te weinig eigenaarschap toonde,
te veel praatte,
te weinig leverde,
en waarschijnlijk dacht dat een vacature vanzelf werd ingevuld als je hem maar lang genoeg online liet staan.
Rik wist dat allemaal niet.
Maar hij voelde het wel.
En dat maakte hem voorzichtig.
Voorzichtigheid was bij Rik overigens vaak een andere naam voor uitstel.
Ook met de vacature.
Ook met de naam van Tirana.
Want toen ze op woensdagmorgen weer naast zijn bureau stond, zei Rik:
‘Goedemorgen, Diana.’
Stilte.
Tirana keek hem aan.
‘Diana?’
‘Tirana.’
‘Ja.’
‘Je weet hoe ik heet.’
‘Natuurlijk.’
‘Hoe heet ik dan?’
Rik voelde dat dit een examen was waarvoor hij niet had geleerd.
‘Tirana.’
‘Juist.’
‘Dat zei ik.’
‘Nee. Je zei Diana.’
‘Maar ik wist dat ik Tirana bedoelde.’
Tirana zuchtte.
‘Dat is precies het probleem met jou, Rik.’
En weg was ze.
Rik keek haar na.
Hij begon haar wel steeds beter te begrijpen.
Niet dat hij haar begreep.
Maar hij begon haar patroon te herkennen.
Haar stemming leek ongeveer gelijk op te lopen met de stand van de vacature.
En misschien ook een beetje met haar dieet.
Tirana had namelijk besloten dat er vijftien kilo af moest.
Dat had ze Rik inmiddels meerdere keren verteld.
Niet omdat hij ernaar gevraagd had.
Maar Tirana was iemand die dingen graag deelde.
‘Ik ben weer serieus begonnen,’ zei ze op een ochtend.
‘Waarmee?’
‘Afvallen.’
‘O.’
‘Vijftien kilo.’
‘Dat is best veel.’
‘Ja.’
‘Maar als je het rustig doet…’
Tirana keek hem aan.
‘Ik weet hoe afvallen werkt, Rik.’
‘Natuurlijk.’
‘Het probleem is dat ik van eten hou.’
‘Dat is meestal een nadeel bij afvallen.’
‘En ik hou van wijn.’
‘Ook lastig.’
‘En ik heb veel vrienden.’
Rik begreep niet helemaal waarom dat een probleem was.
Totdat Tirana uitlegde dat haar vrienden nogal van borrelen hielden.
‘Vrijdag tapas. Zaterdag verjaardag. Zondag etentje. En maandag had ik een zakenlunch.’
‘Dan heb je een druk sociaal leven.’
‘Precies.’
‘Dat klinkt gezellig.’
‘Dat is het probleem.’
Rik knikte begripvol.
‘En die spijkerbroek?’
Tirana keek hem verbaasd aan.
Rik wees naar haar broek.
‘Die zit een beetje…’
Hij maakte een klein gebaar met zijn handen.
‘Krap.’
Tirana keek naar haar broek.
Toen naar Rik.
Toen weer naar haar broek.
‘Dat komt door de was.’
Rik knikte.
‘Natuurlijk.’
‘Hij is gekrompen.’
‘Dat gebeurt.’
‘Hij zat vorige maand nog goed.’
‘Dan ligt het zeker aan de was.’
Rik besloot wijselijk niet verder te onderzoeken hoe vaak een spijkerbroek kon krimpen.
Maar één ding wist hij inmiddels zeker.
Tirana was geen vrouw die je zomaar iets wijsmaakte.
Ze wilde resultaat.
En liefst gisteren.
Op vrijdagmiddag kwam ze opnieuw bij zijn bureau staan.
‘Rik.’
‘Ja?’
‘De vacature.’
Rik keek haar aan.
‘Ik heb nieuws.’
Tirana ging rechter staan.
‘Eindelijk.’
‘Ik heb een kandidaat.’
Voor het eerst in twee weken verscheen er iets van ontspanning op haar gezicht.
‘Wie?’
Rik bladerde door zijn aantekeningen.
‘Eh…’
Hij keek nog eens.
‘Hoe heet ze ook alweer?’
Tirana sloot haar ogen.
Heel even.
Toen opende ze ze weer.
‘Rik.’
‘Ja?’
‘Als jij mijn kandidaat straks ook Diana noemt, ga ik persoonlijk je hele recruitmentproces overnemen.’
Rik glimlachte voorzichtig.
‘Tirana.’
‘Mooi.’
‘Tirana.’
‘Ja?’
‘Hoe spel je dat eigenlijk?’
Ze keek hem aan.
‘Ik ga naar huis.’
En ze liep weg.
Rik keek haar na.
Hij pakte zijn telefoon en maakte een notitie.
Tirana – nieuwe salesmanager.
Daaronder zette hij:
Niet Diana.
Hij was tevreden.
Het was misschien geen recruitmentresultaat.
Maar het was in ieder geval vooruitgang.