Rik hield van vergaderingen.
Tenminste.
Hij hield van vergaderingen zoals ze bedoeld waren.
Een agenda.
Een begin.
Een einde.
En vooral dat laatste.
Het MT had daar duidelijke afspraken over gemaakt.
De maandelijkse MT-vergadering duurde maximaal één uur.
Maximaal.
Dat woord stond niet voor niets op de agenda.
09.00 – 10.00 uur.
Rik had daarna namelijk afspraken.
Kandidaten bellen.
Een klant spreken.
Een paar contracten afronden.
En om 10.30 uur stond er een Teams-meeting met een opdrachtgever.
Zijn agenda was strak gepland.
Zoals iedere maand.
En zoals iedere maand wist Rik eigenlijk al dat het niet ging lukken.
Dat kwam vooral door Marcel.
Marcel van Dijk.
52 jaar.
Manager Operations.
Een aardige man.
Betrokken.
Goed voorbereid.
En in het bezit van een talent waar niemand hem ooit officieel voor had aangenomen.
Hij kon van een opmerking van dertig seconden een gesprek van twintig minuten maken.
Marcel had namelijk altijd nog iets toe te voegen.
Als iemand zei:
“Volgens mij moeten we gewoon A doen.”
Dan zei Marcel:
“Ja, daar ben ik het eigenlijk wel mee eens, maar ik zou daar toch nog even twee dingen bij willen noemen.”
Twee dingen.
Dat klonk overzichtelijk.
Maar bij Marcel betekende dat meestal:
een voorbeeld, een uitzondering, een ervaring uit 2017, een scenario dat theoretisch zou kunnen ontstaan en een conclusie die hij aan het begin al had kunnen geven.
Rik had het inmiddels een naam gegeven.
Het Marcel-effect.
Deze maand begon het al om 09.17 uur.
Rik had zijn update gegeven.
Recruitment lag op schema.
De vacatures stonden uit.
De eerste kandidaten waren gesproken.
Hij was eigenlijk klaar.
“Zijn er nog vragen?”
Marcel stak zijn hand op.
Natuurlijk.
“Ja, één dingetje.”
Rik keek op de klok.
09.24 uur.
Prima.
“Zeg het maar.”
“Nou, ik zat gisteren nog even te denken aan die capaciteit voor het volgende kwartaal.”
Rik knikte.
Marcel ging verder.
“Want als je kijkt naar de huidige bezetting, en je neemt daarbij de verwachte uitstroom mee, maar ook de ontwikkelingen in de markt…”
Rik keek naar de voorzitter.
Die keek naar zijn laptop.
Een klassiek signaal.
Niemand wilde ingrijpen.
Marcel was inmiddels aangekomen bij punt twee van zijn ene dingetje.
“…en dan heb je natuurlijk ook nog de ontwikkeling rondom AI.”
Rik keek naar zijn horloge.
09.36 uur.
Hij had nog een afspraak.
Hij besloot het deze keer anders aan te pakken.
“Marcel?”
“Ja?”
“Zullen we dit na de vergadering even samen oppakken?”
Marcel knikte.
“Ja, is goed.”
Rik glimlachte.
Probleem opgelost.
Dacht hij.
Om 09.59 uur sloot de voorzitter de vergadering.
“Mooi. Dan zijn we precies op tijd klaar.”
Rik keek tevreden op zijn horloge.
10.00 uur.
Hij klapte zijn laptop dicht.
Dit was winst.
Eindelijk.
Hij stond op.
Marcel stond ook op.
“Rik?”
Daar was het.
“Ja?”
“Dat ene dingetje van net.”
Rik haalde adem.
“Ja?”
“Heb je heel even?”
Rik keek naar zijn agenda.
“Eigenlijk moet ik om 10.15 uur—”
“Ja, nee, snap ik. Duurt echt maar twee minuutjes.”
Rik kende die zin.
Iedereen kende die zin.
“Duurt maar twee minuutjes.”
Dat was kantoorcode voor:
Je weet niet waar je aan begint.
“Oké,” zei Rik.
Marcel begon.
“Het gaat dus eigenlijk om die capaciteit.”
Tien minuten later stond Rik nog steeds naast de vergadertafel.
Marcel was inmiddels bij de gevolgen voor Operations.
“En als we dan kijken naar de planning…”
Rik keek op zijn telefoon.
10.12 uur.
“Marcel, ik moet echt—”
“Ja, absoluut. Nog één ding.”
Rik keek hem aan.
Marcel ging verder.
“Want dit heeft namelijk ook effect op de bezetting.”
10.17 uur.
Rik keek naar zijn agenda.
Zijn afspraak van 10.15 uur was inmiddels begonnen.
Zijn laptop stond nog op zijn bureau.
Zijn Teams-vergadering waarschijnlijk ook.
Marcel praatte verder.
“En daar zit volgens mij ook nog een kans.”
Rik knikte.
“Vast.”
“Want als we het recruitmentproces anders inrichten…”
10.23 uur.
Rik besloot een subtiele ontsnappingspoging.
“Marcel, zullen we dit anders vanmiddag verder—”
“Ja, prima. Maar nog één laatste punt.”
Rik keek hem aan.
Het woord laatste had bij Marcel inmiddels dezelfde betekenis als kort.
Het betekende helemaal niets.
10.28 uur.
Marcel was klaar.
“Nou, dat was het eigenlijk.”
Rik glimlachte.
“Mooi.”
Hij liep weg.
Twee stappen.
“Rik?”
Hij draaide zich om.
“Ja?”
“Je zou trouwens nog naar die vacature kijken, toch?”
Rik keek hem aan.
Even was het stil.
Toen glimlachte hij.
“Ja.”
“Mooi. Want ik had daar nog een idee over.”
Rik keek naar het plafond.
Hij dacht aan zijn zorgvuldig geplande agenda.
Aan zijn deadlines.
Aan zijn afspraak van 10.15 uur.
Aan alle vergaderingen waarin hij ooit had gehoord:
“Het duurt maar twee minuutjes.”
Toen zei hij:
“Marcel…”
“Ja?”
“Volgens mij moeten we een nieuwe MT-regel invoeren.”
“Welke?”
Rik wees naar de vergaderruimte.
“Als de vergadering afgelopen is, gaan we allemaal naar huis.”
Marcel lachte.
Rik niet.
“Of naar ons bureau,” voegde hij eraan toe.
“Waarom?”
“Omdat ik anders nog twintig minuten nodig heb om van jouw twee minuutjes af te komen.”
Marcel keek hem even aan.
Toen begon hij te lachen.
“Ja, oké. Die is terecht.”
Rik liep naar zijn bureau.
Hij opende zijn laptop.
10.31 uur.
Teams stond rood te knipperen.
Gemiste vergadering.
Drie gemiste oproepen.
En een bericht van zijn opdrachtgever:
“Ben je er nog bij?”
Rik zuchtte.
Het was de eerste keer dat Rik een vergadering precies op tijd had verlaten.
Hij had alleen niet gerekend op de nazit.
En daar had niemand ooit een eindtijd voor afgesproken.
