Rik hield niet van afwijzen.
Niet omdat hij het vervelend vond voor de kandidaat.
Nou ja, natuurlijk vond hij dat vervelend.
Maar vooral omdat afwijzen veel meer tijd kostte dan aannemen.
Bij aannemen kon je zeggen:
“Gefeliciteerd, we zien een mooie match.”
Klaar.
Bij afwijzen moest je uitleggen waarom.
En daar werd het ingewikkeld.
Zeker bij Patricia.
Patricia was een doorgewinterde professional.
Twintig jaar ervaring.
Verschillende managementfuncties.
Een indrukwekkend cv.
Rik had het cv drie keer gelezen.
Nou ja.
Twee keer.
En een beetje.
Hij had haar vorige week gesproken en vond haar eigenlijk een uitstekende kandidaat.
Totdat de manager zei:
“Ze is wel heel ervaren.”
Rik had geknikt.
“Dat kan inderdaad een aandachtspunt zijn.”
“En ze heeft behoorlijk uitgesproken ideeën.”
Rik had opnieuw geknikt.
“Dat kan ook een aandachtspunt zijn.”
“Ze heeft eigenlijk overal een mening over.”
Rik had even nagedacht.
“Dat kan een aandachtspunt zijn.”
De manager keek hem aan.
“En wat is dan géén aandachtspunt?”
Rik had daar geen antwoord op gehad.
Maar hij had wel een conclusie.
Niet doen.
Dus zat Rik maandagmiddag achter zijn bureau.
Telefoon in zijn hand.
Patricia stond in zijn scherm.
Patricia de…
Rik stopte.
De achternaam.
Hoe heette ze ook alweer?
Hij keek in het systeem.
Patricia Van…
Nee.
Dat was iemand anders.
Hij klikte door.
Daar stond ze.
Patricia Vermeulen.
Rik haalde opgelucht adem.
Hij belde.
“Goedemiddag, spreek ik met Patricia?”
“Ja.”
“Met Rik van HR.”
“Dag Rik.”
Ze herkende zijn stem.
Dat maakte het meteen ingewikkelder.
“Je belt zeker over de procedure?”
Rik glimlachte.
“Dat klopt.”
“Mooi. Ik ben benieuwd.”
Rik voelde een lichte spanning.
Hij had een standaardtekst voorbereid.
Die begon met:
“We hebben met veel interesse naar je profiel gekeken…”
Maar hij wist inmiddels dat Patricia waarschijnlijk zou doorvragen.
Dus begon hij anders.
“Patricia, allereerst wil ik zeggen dat we echt onder de indruk waren van je ervaring.”
“Dank je.”
“Je hebt natuurlijk een enorme staat van dienst.”
“Dat klopt.”
Rik wachtte.
Patricia ook.
Dit was niet de reactie waarop hij had gerekend.
“Maar,” zei Rik.
“Ah.”
Rik hoorde het al.
Ze wist het.
“Maar we hebben uiteindelijk besloten om toch voor een andere kandidaat te gaan.”
“Waarom?”
Daar was hij.
De vraag.
Rik pakte zijn notities.
“Nou, er waren meerdere kandidaten en uiteindelijk hebben we gekeken naar de beste match met de functie.”
“Wat miste er dan in mijn profiel?”
Rik keek naar zijn aantekeningen.
Daar stond:
Past niet helemaal bij team.
Dat vond hij zelf ook nogal vaag.
“Het is niet zozeer dat er iets ontbrak.”
“Maar?”
“Het gaat meer om de totale match.”
“Welke match?”
Rik begon sneller te praten.
“De dynamiek binnen het team, de fase waarin de organisatie zit, de manier van werken…”
“Welke manier van werken?”
Rik zweeg.
Patricia wachtte.
“Dat kan ik niet helemaal concreet maken,” zei Rik uiteindelijk.
“Maar je wijst me wel af.”
“Ja.”
“Op basis waarvan?”
Rik voelde dat hij in een lastig gesprek terechtkwam.
“Op basis van het totaalbeeld.”
“Welk totaalbeeld?”
Rik keek naar de klok.
Hij had over zeven minuten een Teams-meeting.
“Patricia, ik denk dat we vooral op zoek zijn naar iemand die iets meer…”
Hij stopte.
Hij wist niet precies wat.
“…aansluit.”
“Waarbij?”
“Bij de organisatie.”
“Wat sluit ik dan niet aan?”
Rik zweeg.
“Je zei net dat je onder de indruk bent van mijn ervaring.”
“Dat ben ik ook.”
“Je zei dat mijn profiel sterk is.”
“Dat is het ook.”
“Je zei dat er niets ontbreekt.”
“Dat klopt.”
“Maar ik ben toch niet geschikt.”
“Nou…”
Patricia lachte.
“Rik, volgens mij heb je zelf ook niet helemaal helder waarom.”
Rik voelde zich betrapt.
“Het is een beslissing van het team.”
“Van welk team?”
“Het management.”
“Wie precies?”
Rik keek naar zijn scherm.
Hij wist het.
Maar hij wist ook dat hij deze vraag beter niet kon beantwoorden.
“Dat kan ik niet delen.”
“Prima.”
Een korte stilte.
“Maar mag ik je dan één advies geven, Rik?”
Rik ging rechter zitten.
“Zeker.”
“Als je iemand afwijst die twintig jaar ervaring heeft, nog nooit is afgewezen en tijdens het gesprek duidelijk vraagt waarom de functie bij haar zou passen, zorg dan dat je zelf weet waarom.”
Rik voelde dat hij daar eigenlijk weinig tegenin kon brengen.
“Dat is een goed punt.”
“Dank je.”
“Graag gedaan.”
Er viel opnieuw een stilte.
Toen zei Patricia:
“En Rik?”
“Ja?”
“Je noemde me net twee keer Patricia van der Meer.”
Rik keek naar zijn scherm.
“Dat klopt.”
“Mijn achternaam is Vermeulen.”
Rik sloot zijn ogen.
“Dat weet ik.”
“Dat zag ik.”
Rik had het gesprek kunnen beëindigen.
Dat was waarschijnlijk verstandig geweest.
Maar Rik was niet zomaar recruiter geworden.
Hij was mensgericht.
En mensgerichte recruiters gaven kandidaten graag duidelijkheid.
Dus besloot hij nog één poging te doen.
“Patricia, laat ik het anders formuleren.”
“Dat lijkt me verstandig.”
Rik voelde zich iets sterker worden.
Hij kende nog een heleboel woorden.
“Het gaat niet om je ervaring.”
“Dat zei je al.”
“Het gaat om de aansluiting van je ervaring bij onze huidige context.”
“Wat is er dan anders aan mijn ervaring dan aan die van de kandidaat die jullie wel kiezen?”
Rik voelde een lichte paniek.
“Dat kan ik niet één-op-één vergelijken.”
“Waarom niet?”
“Omdat iedere kandidaat anders is.”
“Maar je vergelijkt kandidaten toch?”
“Ja.”
“Dus je hebt mijn ervaring vergeleken met die van de andere kandidaat.”
“Ja.”
“En?”
Rik keek naar zijn scherm.
“Die kandidaat sluit beter aan.”
“Waarop?”
Daar was hij weer.
Dat ene woord.
Waarop?
Rik besloot het grote recruitmentwoord in te zetten.
“Op het profiel.”
Patricia was stil.
Heel stil.
“Rik.”
“Ja?”
“Je hebt het profiel toch zelf opgesteld?”
Rik keek naar zijn vacaturetekst.
Dat klopte.
“Ja.”
“En ik voldoe aan alle eisen?”
Rik slikte.
“Ja.”
“Sterker nog: aan vrijwel alle wensen.”
“Ja.”
“En toch past een andere kandidaat beter.”
“Ja.”
“Waarom?”
Rik voelde dat hij op een punt was aangekomen waarop hij eigenlijk alleen nog maar eerlijk kon zijn.
Maar eerlijkheid stond niet in zijn script.
“Het is een gevoel.”
Stilte.
Rik wist onmiddellijk dat hij dit niet had moeten zeggen.
“Een gevoel?”
“Nou ja…”
“Van jou?”
“Van het team.”
“Welk team?”
Rik zuchtte.
“Patricia…”
“Ja?”
“Volgens mij moeten we dit gesprek niet ingewikkelder maken dan het is.”
“Volgens mij maak jij het ingewikkelder dan het is.”
Dat vond Rik niet leuk.
Maar hij moest toegeven dat het een redelijke observatie was.
Hij probeerde nog één keer.
“Er was gewoon geen honderd procent match.”
Patricia lachte.
“Rik, bestaat die eigenlijk wel?”
“Nou…”
“Want als ik het zo hoor, zoek je iemand die twintig jaar ervaring heeft, maar niet té ervaren is. Die een duidelijke mening heeft, maar niet té uitgesproken. Die zelfstandig is, maar wel precies doet wat jullie verwachten. En die vooral goed binnen jullie cultuur past.”
Rik zweeg.
“Heb ik dat ongeveer goed?”
“Ja.”
“Dan heb ik nieuws voor je.”
“Wat?”
“Die kandidaat bestaat waarschijnlijk niet.”
Rik keek naar zijn vacature.
Hij had hem gisteren nog aangepast.
Er stond:
Wij zoeken een zelfstandige teamplayer die stevig in zijn schoenen staat, maar ook goed kan luisteren.
Hij vond dat ineens een merkwaardige combinatie.
Patricia vervolgde:
“Maar goed. Bedankt voor je eerlijkheid.”
Rik voelde opluchting.
“Graag gedaan.”
“En Rik?”
“Ja?”
“Als je ooit nog eens iemand zoekt die precies aan dat profiel voldoet…”
“Ja?”
“Bel me dan vooral niet.”
Rik glimlachte.
“Dat begrijp ik.”
“Mooi.”
“Fijne dag, Patricia.”
“Voor jou ook.”
Hij hing op.
Rik bleef een paar seconden naar zijn telefoon kijken.
Toen opende hij het systeem.
Bij reden afwijzing stond:
Andere kandidaat beter passend.
Hij keek ernaar.
Hij vond het opeens een beetje laf.
Dus typte hij:
Kandidaat heeft veel ervaring en een duidelijke eigen mening.
Hij las het terug.
Dat klonk eigenlijk ook niet goed.
Hij verwijderde het.
Uiteindelijk bleef alleen staan:
Niet de juiste match.
Vinkje.
Rik leunde achterover.
Hij was er weer uit.
Net op tijd.
Zijn Teams-meeting begon over dertig seconden.
Rik klikte op de uitnodiging.
Gesprek met Peter.
Hij fronste.
Peter?
Wie was Peter?
Hij keek naar de uitnodiging.
Peter Vermeulen.
Rik verstijfde.
Hij keek naar zijn telefoon.
Naar het zojuist beëindigde gesprek.
Toen weer naar zijn scherm.
Patricia Vermeulen.
Peter Vermeulen.
Hij klikte de Teams-meeting open.
Een man verscheen in beeld.
“Goedemiddag Rik.”
Rik glimlachte.
“Goedemiddag Patricia.”
De man keek hem aan.
Rik wist het meteen.
Dit ging geen gemakkelijke meeting worden.
En ergens, heel diep vanbinnen, had hij het gevoel dat hij dit eerder had meegemaakt.
