Er is een hardnekkig idee dat vermoeidheid een karaktertrek is. Dat je gewoon wat beter moet plannen, eerder naar bed moet gaan of een to-dolijst moet kopen die wél recht blijft staan. Alsof je lichaam een slecht georganiseerde projectgroep is.
Maar stress werkt niet als een onvoldoende op je rapport. Het is informatie. Je systeem vertelt dat de optelsom van werkdruk, verwachtingen en herstel al langer niet meer klopt. Soms doet het dat met een bonzend hoofd. Soms met vergeetachtigheid. Soms door je op dinsdagmiddag te laten huilen om een printer die papier vast heeft.
De eerste stap is niet meteen een nieuwe baan zoeken. De eerste stap is stoppen met onderhandelen met het signaal. Praat met je huisarts, bedrijfsarts of iemand die je vertrouwt. Maak zichtbaar wat er werkelijk van je gevraagd wordt en wat je al weken zelf bij elkaar houdt.
Herstel is geen pauzeknop waarna je weer precies hetzelfde programma draait. Het is ook onderzoeken welk werk, welke grens en welke manier van samenwerken nog bij je passen. Dat vraagt tijd, en ja: dat is irritant. Maar haast is zelden een goed loopbaanadvies als je batterij al knippert.
